Habibi's en Habepta's! Mijn laatste bericht vanuit Egypte zal ik dit weekend posten, wanneer ik weer op mijn eigen vertrouwde laptopje kan. Hierbij alvast een korte update over Israel, het land waarbij een enorme diversiteit aan religies en culturen met elkaar, maar vooral langs elkaar heen leven.

Reis: van Egypte naar Israel
Twee dagen voordat mijn trip vanuit Egypte naar Israel aanbrak, kwam het onverwachtse nieuws dat in zuid Israel vlakbij de grens bombardementen hadden plaatsgevonden. Na nader onderzoek bleek de getroffen bus, precies dezelfde route te hebben gereden, als ik af zou gaan leggen... Hoewel ik me tot afgelopen week volledig veilig had gevoeld, kwam het gevaar nu erg dichtbij. Een dag eerder had ik de Nederlandse ambassade nog aan de telefoon gehad, en werd me verteld dat de grensovergang bij Eiliat veilig was.. Maar wat stond er nu te gebeuren? Eiliat is de enige grensovergang over land vanuit Egypte naar Israel. Egyptenaren konden me moeilijk helpen met informatie over Israel aangezien Egyptenaren sowieso niet naar Israel kunnen, vanwege politieke onenigheid. Geen enkele Egyptenaar die ik heb gesproken, heeft ooit Israelisch grondgebied betreden, ondanks hun verlangen om dit land te bezichtigen. Na wat heen en weer gebel, werd duidelijk dat Taba, waar we twee weken eerder nog onbezonnen van de Rode zee hadden genoten ook niet meer veilig was. De optie om over land en zee met de bus naar Jordanie te gaan, viel hierdoor ook weg.

Omdat Israel en Jordanie niet over land en over zee bereikt konden worden, zijn de vleugels ingezet en ben ik zaterdag de 20ste vanuit Cairo naar Amman gevlogen om daar Luc op te zoeken. Vanuit Amman zijn we de volgende ochtend vroeg per bus naar Israel gegaan, op hoop van zegen dat de Egyptishce stempels in mijn paspoort niet voor moeilijkheden zouden zorgen.

Tel Aviv
De Riviera van het Oosten... Een ordinaire bende of Thuis?
Gelukkig zonder problemen kwamen we na zes uur van tassen controles en overstappen aan in het Westen van het Oosten: korte rokjes, te korte hemdjes, bikini's, mensen etend op straat, alcohol, geen korangezang.... Wat een ordinaire bende was het hier! Bah! En tegelijk voelde deze ordinaire bende als een beetje thuis.... het Westen. We keken onze ogen uit. Is dit hoe wij er normaal ook bijlopen?
Onze halve Oosterse bril verdween snel, want tja.. welke Nederlander kan een koud goudgeel vriendje in groen flesje nou weerstaan aan het strand,met blauwe zee bij een graad of 40? En ook het lopen in en korte broek is na 5 weken hitte eigenlijk toch wel heel fijn!
Heerlijk genietend als echte vakantiegangers hebben we deze westerse stad, waarvan de straten opgevuld werden met franse, duitse, italiaanse, amerikaanse en engelse geluiden ontdekt. In twee dagen tijd zijn vele kilometers afgelegd, is de lonely planet doorlopen en zijn wij weer verwesterd. Maar ondanks het genieten van onze vrijheid en de herkenning die we weer terugvonden op straat, merkten we ook een keerzijde van deze westerse stad: het gemis van vriendelijke en warme mensen. Waar in Egypte iedereen erg behulpzaam en open was met een vriendelijke blik in hun ogen, misten we dit hier vanaf het eerste moment. Ontevredenheid en ongeinteresseerdheid kwamen hiervoor in de plaats terug. Is dit de prijs de we betalen voor onze vrijheid? En zou Jerusalem hetzelfde zijn?

Jerusalem
Na twee uur rijden met de Sheirut, doemde Jerusalem tussen de heuvels als grote, imponerende stad op. Jerusalem, de stad waar het hier allemaal om draait. De stad van het bidden en de strijd.