Ramadan

We are closing now… because it is Ramadan. We open today at 12.00… because it is Ramadan. On a normal day it is 25 bound… but now it is 40 bound.. because it is Ramadan.

Openingstijden van 10.00-15.00, vermoeide mensen en op iedere plek gedurende de hele dag het koran gezang. Niemand kan er hier in Alexandria omheen, het is de maand van de religie, het is de maand van Ramadan!
Dat er zoveel om me heen zou veranderen had ik niet verwacht. Mijn dagindelingen zijn veranderd, mensen veranderen en in het verkeer is nauwelijks gevloek te horen. Hordes mensen staan soms opgelijnd langs de weg, wanneer het weer tijd is voor één van de vijf gebeden van de dag. Het spitsuur vindt om 15.00 plaats, wanneer alle organisaties sluiten en rond 19.00 is er geen kip op straat te verkennen vanwege de zonsondergang. Iets voor 19.00 is het iftar, wat letterlijk ontbijt betekent. Iftar.. een woord wat bij de moslims deze maand als muziek in de oren kinkt. Zodra het gezang van de koran buiten begint, stormen de moslims naar buiten om een eerste hijs van hun sigaret te nemen en haasten ze zich naar hun familie of de MacDonalds. Een uitgebreide maaltijd volgt bijna zonder tussenpauze tot 03.30, wanneer gefrustreerd een laatste sigarette gerookt wordt en een slok water genomen wordt, voordat ze hun bed opzoeken waar vele Egyptenaten rustig tot een uur of 14.00 in blijven liggen. Minder roken door de Ramadan? Nee, de twee pakjes in 7 uur tijd worden vrijwel door iedereen gehaald. Wel wordt de alcohol aan de kant gezet gedurende deze maand, wordt er nauwelijks gevloekt gedurende de dag en wordt de radio zacht gezet wanneer we moskee passeren tijdens een gebed en tijdens de oproep tot gebed wat door iedere vindbare luidspreker schalt.

Ramadan is de tijd waarin de rijker bedeelde mensen geld of een bijdragen in een andere vorm aan de armen geven. Wonderbaarlijk is echter dat de Ramadan ook vaak als een excuus wordt gebruikt om toeristen een nog hogere prijs te laten betalen als dat ze op een normale dag al moeten betalen. Dit geldt voor zowel de simpele zwart-gele taxi op straat, als een kamelenrit door de woestijn. Ook wordt in deze maand vaak de vrije hand op openingstijden van café´s en restaurants gelegd.

Het is fascinerend om te zien hoe het leven hier in deze maand wordt geleid door religie. De zoete hapjes en dadels die op iedere hoek van de straat te halen zijn of worden uitgedeeld, versiering van knipperende lampjes die zelfs over een militaire tank bij een controlepost in de stad zijn gehangen en het familiegevoel wat overheerst, zorgen ervoor dat deze maand af en toe als een klein feestje voelt. Alleen het gebrek aan energie om me heen en de zangerige (naar mijn idee valse) leuzen van de koran die door de straten te horen zijn, doen me realiseren dat ik hier toch in een hele andere wereld terecht ben gekomen. Dit is geen feest waar toeristen of buitenlanders deel van uit kunnen maken, maar een traditioneel Egyptisch feest wat door de verschillen in cultuur